Artık hangi üniversitede hangi bölümde okuduğunun çok fazla bir önemi olmadığı için bu tarz bilgileri atlayarak kendimden bir şeyler sunmak istiyorum sana Seyahatlerde muhakkak uğradığın, terminali ve kaymağıyla ünlü olan şehrimizin küçük bir köyünde gözlerimi açtım. Beş yıl boyunca dünyayla olan tanışmamızı o şehirde sürdürdükten sonra birçok aile gibi İstanbul’a taşınma kararı almamızla birlikte farklı bir serüvene kucak açtım. Bu serüven içerisinde ilkokulu, ortaokulu ve liseyi İstanbul’da bitirdim. Çoğu kişinin o zamanları güzel ve mutlu bir şekilde anmasının yanında ben hafızamdan tamamen silerek hatırlamak dahi istemediğim anılar biriktirdim. Bu süreçte etrafımda bana yol gösteren, en azından istediklerimi bulmama yardım eden hiç kimsem olmadı. Annem dini eğitim almam için biraz baskı yaptı, babam seçimi tamamen bana bıraktı, öğretmenlerim onca öğrenci arasından bana çok zaman ayıramadı ve ben ergenliğimle birlikte savrulup gittim. O zamana kadar iyi bir öğrencilik geçirdiğimi söyleyemeyeceğim. Notlarımdan daha çok önem verdiğim bir sürü şey oldu. Şimdi baktığımda “o değer verdiklerimin arasında keşke kendim de olsaydım” diyorum ama şu an bile bunu başarabildiğimi sanmıyorum. Anlayacağınız elime bir torba alıp atabilseydim eğer bu zamanlarımın hepsi çoktan konteynırı boylamıştı.

Bu hayat bir şekilde değişmeliydi. Bir şeyler yapmalıydım. İşte bu hissiyat tam olarak üniversiteye hazırlık sürecinde geldi bana. Biliyorum geç geldi ama şükür ki bana ulaşabildi. Üniversitede ailemden 6500 km uzak bir şehire gitme lütfuna erdim. Beş yıl boyunca eksik olan taraflarımı doldurmaya ve kendime kendim için yeni şeyler katmaya çalıştım. Girişimciliğe olan ilgimle birlikte üniversite kulübümüzü asla bırakmadım. Şu an Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü’nde Yönetim Kurulundayım. Bana çok şey kattığı için ona bir minnet borcum var. Bunun dışında Öğrenci Kariyeri şirketinde üç yıl blog yazarlığı, bir yıl editörlük ve ekip liderliği yaptım. Gönüllülükle birlikte birçok değerli insanla tanıştım. Hackquarters şirketinde bir yıl Pioneers oldum. İstanbul’da çok güzel etkinliklere katıldım. The Snack Haus şirketinde bir yaz stajerlik yaptım. Tasarım konusunda az da olsa kendimi geliştirebildim. Girişimcilik Vakfı’nda Challenger oldum. Hem güzel insanları networküme katabildim hem de girişimcilik alanında birçok yeni şeyler öğrenebildim. Anlattıklarım ve daha fazlasını hatırlayınca şu an tek söylediğim şey “iyi ki yerimde durmamışım” oluyor. Zinciri bir yerde kırıp kendi istediğim rotaya yol aldığım için çok mutluyum. Biliyorum yaptıklarım daha hiçbir şey. Sadece şunu söyleyebilirim ki, ben yine de elimden geleni yaptım. Bundan sonra beni bambaşka bir yol bekliyor. Umarım ileride geriye dönüp baktığımda yine mücadele etmiş ve bunu asla bırakmamış bir Şerife görürüm. Seninle tanışmak güzeldi. Bir daha gel, olur mu?